Her seferinde bu son diyerek yaziyorum. O eski sayfalari, size ait sayfalari paramparca birakti gerisinde. Daha fazla kelime harcama ona. Ama anlatamiyorum da kimseye. Bikmaya basladilar biliyorum, haklilar da. Icimde de kalamiyor ki kelimeler. Hep seni anlatmak istiyolar. Bi sekilde yine burda buluyorum kendimi. Seninleyken dogru duzgun yazamadim sayfalara. Seni yasamak varken zaman kaybiydi. Ama artik yoksun. Duslerimde bile yoksun. Anca sayfalara anlatiyorum seni. Cok ozlettin be sevgili. Fazla degil mi bu bana? Yapamayacagimi sensiz anlatamadim mi yeterince? Ya da sen bu kadar onemsemedin mi beni? Sevmedin mi demiyorum. Sevdigine inaniyorum. Bi yere kadar sevdin. Ama yetmedi, tukendik. Bizi ne, nasil tuketti bilmiyorum ama bittik. Biz diyorum hala kusuruma bakma. Gonul aliskanligi, cabuk gecmiyor. Ama biz olan sen ve ben coktan gittik. Ne bir sen kaldi o bizin icinde, ne de benden bir eser biraktin gerinde. Sen eski sen oldun, bende senden geriye kalan bir ben. Eskisi gibi olucam biliyorum. Elbet sizin kalicak icimde. Ama yanginin sonucek. Gunun birinde yeniden sevicem. Ama bu sefer bunu geciktirmek icin elimden geleni yapicam. Sendeki gibi kaptirmiycam oylesine kendimi. Mesela artik kimsenin hayallerimden otesine gecmesine izin vermeyecegim. Gelecek planlarimda gecmeyecek ismi. Baglanmayacagim boyle. Cunku kimsenin degmeyecegini biliyorum. Demek ki bende degmemisim baglanmana ki hatali gordun baglanmayi bana. Ikimizde hata ettik. Bedelini oduyorum. Ama seninde icinde daima bi sizim kalsin isterim. Uzulmeni asla istemem, bilirsin ama oylesine gelip gecmis olmak istemiyorum. Bi yerlerde ismimi duydugunda ifadesiz kalama en azindan. Animsa yeniden bizi. Guzel gunler yasadik cunku. Hatirlanmayi hakedecek. Sevdik her zerremizle. Buraya kadarmis ya hayirlisi. Zaten ikimiz icinde dogru olan bu biliyorum da yediremiyorum kendime. Ama alisigim yalnizliga. Sen nasil insanlarda gelip gecici olmaya alisiksan bende yalnizliga oylesine alisigim. Seninle olmayi tattiktan sonra yeniden alismak zor olacak olsa da alisicam. Bu arada gelip gecici oldugunu soyledim de gecemedin bende. Oylece gecmisimde birakamam seni. Cok kiside kalici olmadin belki. Ama kalici izler biraktin bende. Sen bi yolcu ben bi hanci misali. Neyse sevdigim yine kelimelerim tikandi dugum dugum bogazima. Otobuste gozlerimden akmasinlar. Baska bir sayfada gorusmek uzere.

Çok fazla şey bırakmadık belki gerimizde ama ilerimizde çok fazla şey bıraktık. Daha yaşanacak çok şey vardı.

Bu kadar ozletmek insanliga sigiyor mu sevdicek?

Hazırlıksız yakalandım sensizliğe.

Oysa daha yapacağımız çok şey vardı. Mesela daha senin o en sevdiğin korku filmini izleyecektik. Abim olmadan hiç korku filmi izlememiştim ilk defa seninle izleyecektim. Bi de çocuk sevicektik. Sen kuzenini severken demiştin bir gün beraber çocuk sevelim diye. Ne güzel olurdu seninle bir miniği kucaklamak. Beraber bir sürü fotoğrafımız olucaktı. Beraber çiğ köfte yiycektik, hatta yarış yapıcaktık. Yıldız parkına gidip tüm günümüzü orada geçirecektik. Sen daha benim en sevdiğim rengi öğrenmemiştin. En sevdiğim kitabı bilmiyodun.Papatyaları en çok sevdiğimi anlatmamıştım daha. Yazdığım yazıları okumamıştım. Sesinde bulduğum huzuru anlatmamıştım hiç sana. Gözlerine bakamadığımı, utandığımı anlatmamıştım. İlk elimi tuttuğun an hissettiklerimi anlatmamıştım. Deneme sınavının ortasında “seni seviyorum” yazdığında ilk defa sınıfın ortasında kızarıpta kimseye yansıtmama çabamı anlatmamıştım. Ne çok şeyi yarım bıraktın gerinde bunu anlatamayacağım artık. Ama olsun yalan cümlelere sığınıp anlatanlar çıkacak illaki. Ama ben hep susacağım bundan sonra sana.

Bitti. Verdiğin tüm sözler gerimizde kaldı artık. Oysa sen kendine söz vermiştin, seninle kalmak istediğim sürece benim olacağına dair. Unuttun di mi? doğrudur. Unutursun. Ama yalvarırım hiç bizi unutma. Bana hissettirdiklerini unutma. Söylediklerini unutma. Hayallerimizi unutma. Ve asla bana çektirdiğin acıları unutma. Her nefesinde yanında hisset o acıyı. Pişman ol olur mu? Bitirdiğin an için pişman ol. Korkaklığın için pişman ol. Bencilliğin için pişman ol. Çünkü ben pişmanım bize dair her şey için.

"Sen aynı sen, Ben aynı ben, Aşk aynı aşk…. Biz vazgeçen"

Dengesizliklerin arasında nasıl hala dimdik ayakta kalmamı bekliyosun?

Kararsızlıkların arasında, sarsıntıların arasında ayakta kalamıyorum. Canımı yakıyorsun. Farkında bile değilsin. Şuana kadar kapadığın tüm yaraları yeniden, daha derinden açıyorsun. Hepsi aynı anda kanamaya başlıyor.Kalbim acıyor. Farket artık canımın ne kadar yandığını. Tut ellerimi yeniden.